Modne.biz

Potocznie nazywana chorobą sierocą to zespół objawów wywołany silnym przeżyciem dziecka. Z artykułu dowiecie się wielu szczegółów na temat choroby sierocej

Znaczenie niektórych czynników dla rozwoju dziecka uświadamiamy sobie dopiero wówczas, gdy ich zabraknie. Co to jest choroba sieroca?

Tak też występowanie choroby sierocej u dzieci oddanych do domu dziecka czy do szpitala (hospitalizm) ujawnia, jak niezbędna jest dziecku miłość rodzicielska. Udowodniono, że warunkiem zdrowia psychicznego jest stały, bliski i czuły kontakt z matką. Dodatkowymi czynnikami, prócz rozłąki z matką, jest niemożność zapewnienia dziecku stałego i trwałego kontaktu z jedną osobą (zmiany personelu, dyżury). Nowe środowisko, zabiegi, aparatura, wywołują u dziecka lęk. Istotnymi czynnikami wpływającymi niekorzystnie na rozwój jest ubóstwo bodźców i monotonny tryb życia.

Choroba sieroca przebiega jako proces, w którym można wyodrębnić kolejne fazy pogłębiania się zaburzeń. Początkowo dziecko reaguje protestem na rozłąkę z bliskimi, którą odczuwa jako ich trwałą utratę. Nie potrafi bowiem zrozumieć, że wróci do domu, kiedy będzie zdrowe. Rozpacz dziecka przejawia się płaczem, niepokojem, negatywizmem. Dziecko nie przyjmuje pokarmów, źle sypia. W ostatniej fazie choroby sierocej obserwuje się zobojętnienie i wyobcowanie. Wydaje się, że dziecko przystosowało się do otoczenia, jednak nie czyni postępów w rozwoju. Nie jest zainteresowane otoczeniem, występują u niego takie nawyki, jak kiwanie się. Rozwój psychoruchowy ulega zahamowaniu, a nawet następuje regresja (cofnięcie). Jedyną formą terapii jest stworzenie warunków do indywidualnego zajęcia się dzieckiem, otoczenie go miłością i opieką w domu rodzinnym lub w rodzinie adopcyjnej.

W celu ochrony dziecka przed szokiem, jaki przeżywa w chwili, gdy musi pozostać w szpitalu, pamiętajmy, by nigdy nie straszyć go lekarzem, zastrzykami i szpitalem, żłobkiem, przedszkolem, dziadkiem czy babcią itp. Osamotnienie w szpitalu może złagodzić zabrana z domu zabawka.

Pożegnanie z dzieckiem musi przebiegać w atmosferze spokoju. Nie wolno nam demonstrować swoich uczuć w sposób gwałtowny: płakać, tulić dziecko. Nasz niepokój udzieli się już i tak wystraszonemu dziecku, które nawet nie rozumiejąc wypowiadanych przez nas słów orientuje się w sytuacji na podstawie innych oznak (gesty, mimika). Także rozmowy z lekarzem, prowadzone w obecności dziecka, nie powinny zdradzać naszego lęku i wzmagać w dziecku poczucie zagrożenia.

Jeden komentarz Co to jest choroba sieroca

  1. thx pisze:

    Przydało sie na religie ;)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

*