Ciężar ciała noworodków w Polsce waha się od 2500 do 4500 g i wynosi przeciętnie około 3300 g. Pierwsze dziecko ma zazwyczaj niższy ciężar. Dziewczynki są nieco mniejsze od chłopców.
W pierwszych dniach po urodzeniu ciężar ciała spada w wyniku zmniejszenia zawartości wody i wyjścia z biernej egzystencji w łonie matki. Jest to zjawisko normalne, zwane „fizjologicznym spadkiem wagi”. Następnie od piątego do szóstego dnia ciężar zaczyna wzrastać, osiągając około dziesiątego dnia życia ciężar urodzeniowy. Przeciętny spa-
dek ciężaru wynosi około 10%, następnie dziecko przybiera tygodniowo po 200—250 g, poza pierwszym tygodniem, gdy wyrównuje spadek po-urodzeniowy.
Wzrost noworodka wynosi przeciętnie 48—52 cm. Dziewczynki są zwykle mniejsze o 1—2 cm. Przyrost długości dziecka jest lepszym wskaźnikiem prawidłowego rozwoju niż przyrost ciężaru; jest bardziej dynamiczny w pierwszych miesiącach życia dziecka.
Charakterystyczne są proporcje ciała nowo urodzonego dziecka, odmienne od ustroju dorosłego. Obwód głowy jest większy od obwodu klatki piersiowej o 2 cm. Szyja jest krótka, mało ruchoma, co często zwraca uwagę matek. Główka jest stosunkowo duża, stanowi V* długości całego ciała, podczas gdy u dorosłego wynosi tylko Vo długości. Długi stosunkowo tułów noworodka ma krótką i szeroką klatkę piersiową. Kończyny są ugięte we wszystkich stawach. Stopy i dłonie są proporcjonalnie dość długie. Czaszka jest stosunkowo duża, większa od twarzy z powodu dużych rozmiarów mózgu noworodka. Twarz jest mała, ponieważ kości szczękowe nie są całkowicie wykształcone, co następuje w miarę rozwoju uzębienia dziecka.
Młoda mama nie powinna wpadać w popłoch, jeśli główka dziecka jest zniekształcona po porodzie z powodu obrzęku porodowego lub krwiaka podokostnowego czaszki, gdyż są to skutki porodu, które stopniowo ustąpią bez śladu. Zdarzają się poporodowe otarcia naskórka na głowie, które nie mają znaczenia i szybko znikają.