Noworodek powinien być możliwie wcześnie dostawiony do piersi. Karmić należy regularnie, w równych odstępach czasu — co 3 godziny. Niewielkie odstępstwa od tej zasady są dopuszczalne. Niemowlęta słabsze, przesypiające godziny karmienia, należy budzić. Dziecko w pierwszych dwóch dniach trzymamy przy piersi krócej, aby brodawki przyzwyczaiły się i były bardziej odporne na pęknięcia. Potem karmimy dziecko podając na każdy posiłek pokarm z jednej piersi — nie dłużej jednak niż przez 20 minut. W zasadzie, jeśli niemowlę dobrze ssie, należy trzymać je przy piersi około 10 minut. Bez względu na to, czy matka karmi w pozycji leżącej, czy też siedzącej, dziecko przy karmieniu musi być trzymane tak, aby główka była wyżej niż nóżki, a więc ramię matki powinno podtrzymywać plecy i główkę niemowlęcia. Nie należy karmić dziecka ułożonego płasko, gdyż istnieje wtedy niebezpieczeństwo zachłyśnięcia.

Brodawkę wprowadza się do ust niemowlęcia na język, tak aby usta dziecka obejmowały ją wraz z otoczką. W czasie karmienia matka jedną ręką obejmuje swoją pierś w ten sposób, aby palcem wskazującym ucis-nąć pierś koło nosa dziecka. Tylko w ten sposób niemowlę może przez cały czas ssania swobodnie oddychać. Jeżeli dziecko ssie leniwie lub zasypia przy karmieniu, należy je budzfc potrącając palcem nosek lub lekko unosząc podbródek. Po zakończeniu karmienia należy niemowlę przytulić do siebie w pozycji pionowej, aż do odbicia powietrza połkniętego w czasie karmienia. Następnie układa się je bardzo ostrożnie do łóżeczka i odwraca na prawy boczek. Zapobiega to późniejszemu ulewaniu pokarmu. Następnie matka powinna ściągnąć resztę nie wyssanego pokarmu.

Niekiedy matki narzekają na trudności „techniczne” w karmieniu piersią, zniechęcające do tego sposobu karmienia. Mleko matki jest jednak zbyt cennym produktem, aby można było ,,bez walki” z niego zrezygnować. Korzyści z karmienia naturalnego są dla dziecka ogromne. Pokarm matki jest idealnie dostosowany przez naturę do potrzeb niemowlęcia, ponieważ zawiera:

1. duże ilości ciał odpornościowych (szczególnie mleko wydzielane w pierwszych czterech dniach po porodzie, czyli tzw. siara);
2. białko, tłuszcze wysokiej wartości biologicznej i wszystkie składniki pokarmowe we właściwych ilościach i odpowiednich proporcjach;
3. niektóre enzymy trawienne, przez co mało obciąża układ trawienia; A ponadto:

• ma właściwości umożliwiające rozwój specyficznej flory przewodu pokarmowego, który działa hamująco na rozwój bakterii wywołujących biegunkę;
• jest jałowe, czyli nie zawiera żadnych bakterii chorobotwórczych;
• jest ogrzane do temperatury ciała i gotowe do spożycia.

Przeciwwskazania dotyczące karmienia dziecka własnym pokarmem są nieliczne i wyjątkowe. Obejmują one, ze względu na stan dziecka, wyłącznie rozległe wady rozwojowe twarzy i jamy ustnej uniemożliwiające ssanie oraz ciężkie choroby okresu noworodkowego.
Ze względu na stan matki przeciwwskazania dotyczą ostrych chorób zakaźnych, czynnej gruźlicy płuc, ciężkich chorób wyniszczających, nowotworowych, ciężkich chorób nerek, ostrej niewydolności krążenia, psychoz porodowych i ropni piersi.

Najczęściej występujące trudności w karmieniu piersią i zalecane sposoby postępowania:

Niedostateczna ilość pokarmu - Odpowiedni tryb życia i dieta karmiącej.  Przy ciążach mnogich — dokarmianie dziecka mlekiem humanizowanym lub częściowo humanizowanym.

Płaskie lub wklęsłe brodawki - Wyciąganie brodawek w okresie ciąży i karmienia. Próby karmienia przez „kapturek”. Odciąganie pokarmu i karmienie nim dziecka łyżeczką lub przez smoczek z małą dziurką

Pęknięcia brodawek - Należyta higiena piersi, karmienie przez „kapturek”,  miejscowe stosowanie leków zalecanych przez lekarza

Nieumiejętność ssania, słabość dziecka - Cierpliwe i systematyczne przyswajanie dziecka do piersi, przestrzeganie zasad prawidłowej techniki karmienia, kontrola ilości wyssanego pokarmu, ewentualne dokarmianie dziecka ściągniętym uprzednio pokarmem (karmić łyżeczką)

Choroby dziecka - Stosowanie się do zaleceń lekarza