Do przedszkola przyjmowane są dzieci trzyletnie. Jednak ukończenie trzeciego roku życia nie jest jednoznaczne z osiągnięciem dojrzałości przedszkolnej.

Zbiór porad – wskazówek wychowawczych – jak postępować z trzylatkiem. Dziecko trzyletnie może sprawiać problemy, jednak zadaniem rodzica jest rozpoznać i dowiedzieć się jak najwięcej o tym, co w tym okresie jest normą – łatwiej wtedy będziemy mogli zdiagnozować i przeciwdziałać ewentualnym realnym zagrożeniom.

W trzecim roku życia uczucia dziecka cechuje niedojrzałość obserwowana już w poprzednim okresie, której wyrazem jest krótkotrwałość i zmienność uczuć.

W trzecim roku życia dziecko celowo i skuteczniej niż poprzednio operuje przedmiotami. Wynika to z usprawnienia ruchowego rąk oraz wiedzy o przedmiotach, którą zdobyło za pomocą dorosłych i własnej działalności.

Dziecko w trzecim roku życia wdrażamy do dłuższych spacerów, uatrakcyjniając je, np. oglądaniem zwierząt w ZOO, ptaków w parku, zbieraniem jagód, liści, kasztanów.

Dzięki wzmocnieniu się układu kostnego i mięśniowego, większej dojrzałości układu nerwowego oraz intensywnym ćwiczeniom, jakie dziecko w sposób niezamierzony samo sobie organizuje, w trzecim roku życia doskonalą się wszystkie formy aktywności ruchowej.

Trzeci rok życia to dalszy etap kształcenia się procesów poznawczych. Spostrzeganie rozwija się głównie w czasie manipulowania przedmiotami.

Zestaw wskazówek wychowawczych, wg których rodzić powinien się kierować wychowując dziecko 3 letnie

Zabawki i pomoce do zajęć proponujemy w postaci zestawów, które bądź znajdują się w określonym (stałym) miejscu w pokoju dziecka, bądź okresowo są montowane jako “kącik zabaw”, następnie wymieniane na inne.

Zabawa dziecka jest jego nauką i pracą, jest szkołą życia. W trzecim roku życia zabawa dziecka przyjmuje bardzo różnorodne i bogate formy. Obserwujemy już wszystkie rodzaje zabaw, co jest wyrazem postępu w rozwoju psychoruchowym dziecka.

W trzecim roku życia dziecko osiąga stosunkowo dużą samodzielność. Samodzielnie porusza się nie potrzebując stałej asekuracji, samodzielnie porozumiewa się z otoczeniem, zgłasza swoje potrzeby fizjologiczne, a pod koniec trzeciego roku życia umie już je załatwić, rozbierając i ubierając się samodzielnie (pomoc dorosłych ogranicza się głównie do zapięcia guzików umieszczonych z tyłu spodenek).

Większość prawidłowo wychowywanych dzieci w drugim roku życia kontroluje już swoje czynności fizjologiczne i zgłasza potrzebę ich załatwienia. Czasem dzieje się to po fakcie, coraz częściej jednak woła w odpowiedniej chwili i zdążymy wysadzić je na nocnik.

Dwulatek wiele już wie o swoim najbliższym otoczeniu. Żywo interesuje się wszystkim tym, co dzieje się dookoła. Ta ciekawość, duża aktywność w poznawaniu otoczenia, szczególnie nowych przedmiotów, jest przejawem naturalnej, wrodzonej tendencji poznawczej każdego dziecka.

Drugi rok życia to okres, w którym dziecko opanowuje umiejętność chodzenia. Początkowo “kroczy” ono niepewnie na szeroko rozstawionych nogach, unosząc wysoko stopy i wykonując wiele dodatkowych, niepotrzebnych ruchów (wysuwanie języka, marszczenie czoła). Kroki dziecka są krótkie, głowa pochylona do przodu, ręce szeroko rozstawione.

Między dwunastym a osiemnastym miesiącem życia dziecka kształtują się już ostatecznie jego umiejętności związane z pozycją stojącą. Dziecko potrafi bez pomocy wstawać, przykucać, klękać. Półtoraroczne dziecko umie też stawać na palcach. Łatwo możemy to sprawdzić, proponując mu zdjęcie wysoko umieszczonej zabawki.

W drugim roku życia obserwuje się zwolnienie tempa rozwoju fizycznego i przyrostu ciężaru. Ciężar dziecka rocznie wzrasta o około 2,5 kg, natomiast długość ciała ? od 10 do 12 cm. W związku z szybkim tempem wzrostu zmieniają się proporcje ciała: wydłużają się kończyny, sylwetka staje się smukła, tkanka tłuszczowa jest mniej obfita. Przyśpieszenie tempa wzrostu wpływa na demineralizację kości; dziecko ponownie staje się podatne na krzywicę. Konieczne w tym okresie jest dalsze stosowanie witaminy D.

Pierwsze urodziny dziecka, to doskonała okazja do podsumowania jego osiągnięć ? co potrafi, czego nauczyło się w okresie niemowlęcym. Roczne dziecko już nie tylko stoi, ale i wstaje samo.

Kolacja ? powinna być posiłkiem gotowanym. W skład kolacji powinny wchodzić te produkty, które podane są w dziennej racji pokarmowej, a nie zostały wykorzystane w poprzednich posiłkach w ciągu dnia.

Podwieczorek ? jest posiłkiem słodkim.

Obiad ? powinien składać się z zupy, drugiego dania i ewentualnie deseru. Zupy przyrządzamy różnorodne: na rosole lub podprawiane masłem, śmietaną, mlekiem.