Obserwując uważnie jak dziecko chwyta zabawkę, stwierdzimy coraz większą dokładność, precyzję ruchów oraz różnice w sposobie chwytania. Około siódmego miesiąca życia pojawia się tzw. chwyt nożycowy.Dziecko zaczyna już posługiwać się kciukiem, który podczas chwytania spełnia inną rolę niż reszta palców. Najbardziej precyzyjna i ostateczna forma chwytu kształtuje się około dziewiątego miesiąca życia. Jest to chwyt pęsetkowy, za pomocą palca wskazującego i kciuka. Łatwo możemy to sprawdzić, podając dziecku do uchwycenia mały przedmiot (np. cukierek).

Od siódmego-ósmego miesiąca można zaobserwować wyraźną przewagę czynnościową jednej z rąk. Najczęściej dziecko posługuje się prawą ręką, np. wyciągając ją po zabawkę. Duża sprawność ruchów rąk pozwala dziecku na nowe, inne sposoby bawienia się. Manipulacja dziecka jest już bardzo urozmaicona.

Zaczyna ono przekładać zabawkę z jednej ręki do drugiej. Potrafi utrzymywać po jednej zabawce w każdej ręce i postukiwać nimi o siebie. Uderza zabawką o stół, podłogę. Zaczyna wyrzucać zabawki z łóżka, obserwując je jak spadają.

Wskazówki wychowawcze

  1. Należy pomagać dziecku, podciągając je lub podając mu ręce, aby mogło usiąść.
  2. Sadzamy dziecko podpierając jego plecy, jeżeli nie umie jeszcze siedzieć samo.
  3. Podtrzymując dziecko pod pachami w pozycji stojącej, prowokujemy je do podskakiwania.
  4. Od około ósmego miesiąca stawiamy dziecko na kilka minut, tak aby mogło się czegoś trzymać, pilnując, żeby nie upadło.
  5. Podtrzymując dziecko pod pachy zachęcamy je do chodzenia (pod koniec III kwartału).
  6. Zachęcajmy dziecko do ćwiczenia obrotów z pleców na brzuch. W razie trudności, pomóżmy mu wykonać przewrót.
  7. Mobilizujemy dziecko do pełzania, przywołując je i pokazując zabawkę. Można pomóc dziecku w przesuwaniu się, podpierając jego stopy.
  8. Trzymamy dziecko przed sobą podtrzymując je jedną ręką pod piersią, drugą za kolana. Nachylamy górną część tułowia dziecka ku przodowi pokazując mu interesujący przedmiot. Stopniowo zmniejszając podporę pod piersią pobudzamy je do samodzielnego utrzymywania górnej części tułowia. Ćwiczenie powinno być zakończone uchwyceniem przez dziecko pokazywanego przedmiotu.
  9. Do ćwiczeń ruchowych możemy wykorzystać np. wałek od tapczanu. Jeżeli położymy dziecko na brzuchu, wzdłuż wałka i podtrzymamy je lekko za nogi, w czasie toczenia wałka w prawo lub w lewo, pobudzamy dziecko do utrzymywania równowagi. Innym ćwiczeniem na wałku jest położenie dziecka w poprzek wałka. Pokazujemy dziecku ulubioną zabawkę i zachęcamy je do wysiłku — przejścia, przepełzania przez wałek, w celu osiągnięcia zabawki. Ćwiczenie to jest dobrym „treningiem” do późniejszego raczkowania. Może ono mieć charakter zabawy z rodzicami, gdy dziecko pokonuje przeszkodę w postaci nóg rodziców, którzy siedzą na podłodze.
  10. Pokażmy dziecku i uczmy je jak można stukać zabawką o stół czy o podłogę (zabawka powinna być dość mocna).
  11. Podajemy dziecku zabawki do obu rąk naraz. Jeżeli potrafi je utrzymywać. Nauczmy je postukiwania nimi o siebie.
  12. Cierpliwie, z uśmiechem, traktując jak dobrą zabawę, podajemy dziecku zabawki, które wyrzuca z łóżka.