Zabawy konstrukcyjne to zabawy, w wyniku których powstaje “coś”, jakiś wytwór sporządzony rękami dziecka lub przy użyciu narzędzi. Rezultatem działania dziecka jest na przykład budowla z klocków.

W tym okresie podstawowym materiałem do zabawy konstrukcyjnej są klocki, które uważa się za jedną z najważniejszych zabawek w wieku poniemowlęcym. Przypisuje się im podobne znaczenie, jak nauce abecadła w późniejszych latach. Zabawy konstrukcyjne rozwijają sprawność manualną, wyobraźnię, uwagę, myślenie, kształcą wytrwałość w dążeniu do celu, jaki dziecko sobie postawiło na początku bądź w trakcie zabawy, np. zbudowanie domu. Uczą cierpliwości, odporności na niepowodzenia. Dają okazję do krytycznej oceny swojej pracy i satysfakcji z uzyskania zamierzonego efektu.
W drugim roku życia, szczególnie na początku, dość trudno odróżnić zabawę manipulacyjną od konstrukcyjnej. Istotą zabawy konstrukcyjnej jest wyraźne dążenie dziecka do uzyskania trwałego efektu, którym się ono interesuje, ogląda, podziwia. Natomiast w zabawie manipulacyjnej wytwór powstaje raczej przypadkowo, a dziecko skupia swoją uwagę na samej czynności manipulacji.

Osiągnięcia drugiego roku życia, to umiejętność piętrzenia (wieża) i szeregowania (pociąg) klocków. Pod koniec drugiego roku życia może zostać zbudowany np. pociąg z kominem ? pierwsza trójwymiarowa budowla, będąca rezultatem połączenia konstrukcji pionowej i poziomej. W drugim roku życia nie udają się jeszcze konstrukcje z mokrego piasku; ta zabawa ma charakter czynności manipulacyjnej.